It’s Complicated: Γιατί Video Games;

29952657786_8e750c80bd_k

~Prologue~

Για πολλούς τα video games είναι ένας απλός τρόπος χαλάρωσης που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, με μόνο στόχο την διασκέδαση. Για άλλους είναι ένα μέσο έκφρασης που αποσκοπεί να μεταλαμπαδεύσει κάποια εμπειρία ή κάποιο μήνυμα ενώ για κάποιους άλλους είναι ένας τρόπος να σκοτώσουν κάμποση «ελεύθερη» ώρα χωρίς πολλά πολλά (Thank you Rito που φρόντισες να πολλαπλασιαστούν τα Uruk-hai αυτής της κατηγορίας και να σκορπίσουν σε κάθε στενό της βιομηχανίας). Για εσένα που διαβάζεις μπορεί να είναι κάτι άλλο! Για εμένα όμως; «It’s complicated»! Προτού κάνουμε μαζί βουτιά σε ένα wall of text με ορισμένο οπτικοακουστικό υλικό θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Όσα πρόκειται να διαβάσεις είναι καθαρά προσωπική μου άποψη και δεν αποσκοπώ στο να περάσω «απόλυτα» μηνύματα. Ότι θεωρώ, μετά από μία μέρα μπορεί να το αναθεωρήσω. Θα προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ να περιγράψω την λογική που έχω χτίσει μέχρι στιγμής γύρο από την οπτική γωνία που παρατηρώ ένα παιχνίδι.

29360673713_d8019eabd1_k

~Ι/Ο~

Αρχικά θέλω να συμφωνήσουμε πως κάθε ένα video game είναι μια ιδιαίτερη οντότητα που κρύβει έναν χαρακτήρα μέσα του. Άλλοτε ρηχό χαρακτήρα και άλλοτε βαθύ, όπως και οι άνθρωποι που δημιουργούν αυτό το video game. Κάθε φορά που κάποιος δημιουργεί ένα παιχνίδι, χρησιμοποιεί την «ζυγαριά» που φροντίζει να τον βοηθήσει να σχηματίσει στο μυαλό του το ανάλογο οργανόγραμμα κάθε φορά συνυπολογίζοντας την ποσότητα προσωπικής προσπάθειας σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα και όλα αυτά βεβαρημένα με τους παράγοντες budget & deadline. Οι «ζυγαριές» που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς, ηθελημένα ή μη, ποικίλουν. Υπάρχουν οι «ζυγαριές» του εμπορίου, οι «ζυγαριές» που είναι ολοκληρωμένες σε σχέση με τις προαναφερθείσες και οι «θεϊκές ζυγαριές» που δεν έχουν απόκλιση ούτε στο ελάχιστο (σαν την ζυγαριά της ψυχής στην Αιγυπτιακή μυθολογία, ψυχοστασία). Για να σου δώσω να καταλάβεις πώς λειτουργεί το σύστημα με τις ζυγαριές ας ταιριάξουμε παραδειγματικά κάθε μία σε ένα αντίστοιχο παιχνίδι. Την πρώτη «ζυγαριά» μπορείς να την διακρίνεις σε παιχνίδια όπως το Call of Duty. Η δεύτερη ζυγαριά θα έλεγα πως βρίσκεται περισσότερο σε παιχνίδια όπως το Fallout και η τελευταία είναι απόλυτα διακριτό πως έχει χρησιμοποιηθεί στο The Witcher. Καταλαβαίνεις σιγά σιγά που θέλω να καταλήξω; Τα πάντα στον κόσμο μας χωρίζονται σε αντίστοιχες κατηγορίες. Πάντα θα υπάρχει το προϊόν του εμπορίου, το ολοκληρωμένο προϊόν και αυτό που έχει δεχτεί την αγάπη του δημιουργού του. Παρ’ όλα αυτά όμως, από την στιγμή που θα κυκλοφορήσει το παιχνίδι, είναι στο χέρι του καταναλωτή το τι θέλει να αποκομίσει από αυτό και πολλές φορές δεν έχει καμία σημασία εν τέλει η «ζυγαριά». Έτσι συμβαίνει και στην δική μου περίπτωση. Από την στιγμή που θα βρω μία χρονική στιγμή σε ένα παιχνίδι που θα με κάνει να θέλω να βγάλω ένα screenshot ή θα ακούσω μια συγχορδία που θα τριβελίζει μέρες στο μυαλό μου, αυτόματα αποκτάει value το παιχνίδι. Δυστυχώς όμως αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει λογική στο να δέχεσαι παθητικά ότι σου πλασάρουν ελπίζοντας σε μια χρονική στιγμή ή σε μία συγχορδία. Δεν είναι υγείες για την βιομηχανία των video games και καλώς ή κακώς αυτό είναι, κατα κύριο λόγο, που συμβαίνει αυτήν την περίοδο. Δεχόμαστε παθητικά ότι μας δίνουν ελπίζοντας να προσομοιώσουμε αυτές τις στιγμές που έχουμε δει ή ακούσει να βιώνουν άλλοι. Έχει τεράστια σημασία να καταλάβεις σε ορισμένο βαθμό την λογική πίσω από αυτήν την «τελετή» διότι έτσι θα είσαι ένα βήμα πιο κοντά στο να κατανοήσεις τον οίστρο ενός δημιουργού και εν συνεχεία να ανακαλύψεις διαμαντάκια που πριν χλεύαζες!

questions

 

~Because art~

Γιατί όμως έχω διαλέξει τα video games αντί να στραφώ σε κάποια εδραιωμένη τέχνη που είναι περισσότερο βιώσιμη σαν hobby (και οικονομικά και κοινωνικά); Η λίστα είναι μεγάλη! Μουσική, ζωγραφική και ούτω καθεξής. Αν θέλεις μπορούμε να συμπεριλάβουμε και τις ελάσσονες τέχνες όπως η φωτογραφία και η κεραμική. Είναι κοινωνικά αποδεκτό το να ασχολείται κανείς με την μουσική και η επιλογή μιας τέτοιας τέχνης θα μπορούσε να πεί κανείς πως είναι σχετικά μονόδρομος. Προσωπικά από όποια μεριά και να το δω όμως, έχω καταλήξει στο εξής. Τα video games είναι Η τέχνη! Λέγοντας video games, εννοώ ολοκληρωτικά ότι συμπεριλαμβάνει αυτή η ονομασία. Από την στιγμή του brainstorming μέχρι την στιγμή του release και του παιξίματος, ένα video game είναι η προσωποποίηση της τέχνης, η έννοια. Είναι πολύ απλό! Είναι απαραίτητο να αξιοποιηθεί ολόκληρο το συνονθύλευμα των τεχνών για την δημιουργία ενός video game. Από τα πρώτα στάδια που είναι απαραίτητη η χρήση της ζωγραφικής, της αρχιτεκτονικής και της γλυπτικής μέχρι και τα τελικά στάδια που είναι απαραίτητη η χρήση της λογοτεχνίας & του θεάτρου και της μουσικής. Η ελευθερία του να έχεις τον απόλυτο έλεγχο, να μπορείς να παίξεις με τόσους κανόνες και παράλληλα να τους διαμορφώνεις ή ακόμα και να τους καταπατείς, είναι ασύλληπτη. Έτσι λοιπόν έχω εδραιώσει την έννοια της τέχνης στο μυαλό μου. Φυσικά υπάρχει ακόμα ένας παράγοντας που όσο και να εθελοτυφλούν κάποιοι στον βωμό των οικονομικών, είναι χρέος μας να τον λάβουμε υπόψιν. Η συλλογικότητα που έχει δημιουργήσει αυτή η βιομηχανία και η συμβολή της σε κάθε τομέα της καθημερινότητας, που στο πέρασμα του χρόνου έχει κάνει και θα συνεχίσει να κάνει περισσότερα καλά παρά κακά. Βλέπουμε σε καθημερινή βάση την βιομηχανία των video games να επεμβαίνει σε τομείς όπως η υγεία (βλέπε την συμβολή της Eidos-Montréal στον τομέα των πρόσθετων άκρων). 

~50 Shades of Mood~

Δεν θα μπορούσα να αγνοήσω την μεγαλύτερη συνήθεια που έχω αναπτύξει με τα χρόνια παίζοντας ότι βρω μπροστά μου. Την συνήθεια του να ψηλαφίζω ένα παιχνίδι στον τομέα της μουσικής και του art style με ιδιαίτερη προσοχή και προσπάθεια. Προσοχή και προσπάθεια να μην χάσω κάποιο μήνυμα, κάποιο συναίσθημα που θέλει να περάσει ο εκάστoτε δημιουργός. Έιμαι τεράστιος fan των adventures (συμπεριλαμβανομένων και όλων των sub-genre) & grand strategy games. Το ένα συμπληρώνει το άλλο αν το καλοσκεφτείς. Αγαπάω τα adventures γιατί ενώ είναι λειψά σε gameplay (κατά κανόνα) σε σχέση με τα άλλα genre, παράλληλα δημιουργείται η απαίτηση να είναι ενισχυμένα σε άλλους τομείς όπως στον τομέα του art style και στον τομέα της μουσικής προκειμένου να επιβιώσουν στο «mosh-pit» του gaming industry. Στην αντίπερα όχθη όμως βρίσκονται τα πολύ διαφορετικά, σε σχέση με τα adventures, grand strategy παιχνίδια. Είναι λειψά σε εικόνα και ήχο (πάλι κατά κανόνα) αλλά προσφέρουν μια πληθώρα από mechanics, αυτό που δηλαδή λείπει από τα adventures. Έτσι λοιπόν, για εμένα δημιουργείται μια ισορροπία παίζοντας αυτά τα δύο είδη παιχνιδιών, πότε το ένα και πότε το άλλο. Όταν έχω την ανάγκη για συναισθηματική διαπλοκή, όταν θέλω να διεγείρω το εγώ μου με τα πιο άκυρα υπαρξιακά ερωτήματα, αντίστοιχα αυτών των ερωτημάτων που έχουμε πριν κοιμηθούμε ενώ είμαστε ξαπλωμένοι με τις ώρες απορώντας γιατί δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, αράζω όσο πιο άβολα μπορώ μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου, αδειάζω το κεφάλι μου από οτιδήποτε μπορεί να με απασχολεί εκείνη την περίοδο και αφήνομαι στα χέρια κάποιου adventure παιχνιδιού. Αναφορικά αυτήν την περίοδο, παραδείγματος χάρη, αυτόν τον ρόλο καλείται να παίξει το The Walking Dead: A New Frontier. Όταν όμως είμαι συναισθηματικά φορτισμένος, έχω ανάγκη να εμπλακώ σε κάτι που θα χρειαστεί με πολύ ιδιαίτερο τρόπο το 110% της προσοχής μου. Σε βαθμό που το παίρνω τόσο προσωπικά όσο θα έπαιρνα και την δουλειά μου. Εκεί έρχονται να βοηθήσουν τα grand strategy παιχνίδια και για δική μας ευκολία θα χρησιμοποιήσω ώς παράδειγμα το μακράν αγαπημένο μου grand strategy παιχνίδι, Crusader Kings II. Βλέπεις, το The Walking Dead της Telltale ή το Life is Strange της Square Enix έχει μια ιδιαίτερη επίδραση επάνω μου. Ενώ κατανοώ την απλότητα του ίδιου του παιχνιδιού μιας και δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να διαλέγεις ανάμεσα σε δύο ή τέσσερις επιλογές παράλληλα με ιντριγκάρει κάθε φορά η επιλογή που κλειδώνω. Με ιντριγκάρει γιατί με βάζει σε σκέψεις! Όντως σε μια αντίστοιχη κατάσταση θα έκανα την επιλογή μου βασισμένος στους ίδιους παράγοντες που έσπρωξαν τον κέρσορα μου πάνω από κάποια επιλογή; Χωρίς να σημαίνει πως παίρνω ιδιαίτερα σοβαρά το καθε αυτού παιχνίδι, η σφαλιάρες που μπορεί να δεχτώ σε ένα μοναχά playthrough ενός adventure, είναι πολλαπλές. Βέβαια υπάρχει και το άλλο άκρο στο ίδιο genre. Δες για παράδειγμα το The Longest Journey. Ένας παράδεισος δημιουργικότητας. Ένα παραμύθι! Χωρίς να προσπαθεί να σε βάλει στο τρυπάκι της ψυχολογικής ανάμειξης και αντίδρασης, το περιβάλλει μία αύρα που σου δίνει την αίσθηση πως βρίσκεσαι στο κρεβάτι και έχεις δίπλα σου κάποιον να σου διαβάζει ένα παραμύθι. Η επίδραση ενός παιχνιδιού, μιας σκηνής, ενός κομματιού που παίζει παράλληλα ή μια εικόνα, μπορούν να ερεθίσουν τους νευρώνες του μυαλού με τέτοιον τρόπο που στο τέλος να έχεις αποκομίσει πάρα πολλά πράγματα παίζοντας, χωρίς να το έχεις καταλάβει. Η ευελιξία και οι δυνατότητες που έχει ένας νοητός κόσμος, πλασμένος απο το μηδέν και χωρίς περιορισμούς, κάνουν τα video games ίσως το απόλυτο μέσο μετάδοσης πληροφοριών και ερεθισμάτων μεταξύ δύο, ή συνηθέστερα και περισσοτέρων, εντελώς διαφορετικών προσωπικοτήτων χωρίς να χρειάζεται ένας κοινός τρόπος επικοινωνίας όπως η γλώσσα. 

Άσχετα όμως από αυτά, υπάρχει και μια άλλη πτυχή στα video games που είμαι σίγουρος πως τουλάχιστον μια φορά έχει περάσει απο το μυαλό σου. Έχεις σκεφτεί ποτέ πως μπορεί να παίζεις λάθος ένα απο τα αγαπημένα σου παιχνίδια; Έχεις σκεφτεί πως όσο περισσότερες επιλογές μπορεί να σου δίνει ένα παιχνίδι, τόσο περισσότερη απόκλιση δημιουργείται μεταξύ εσένα και του χαρακτήρα που καλείσαι να χειριστείς; Αυτό που εννοώ είναι το εξής: κατά την δημιουργία ενός χαρακτήρα, ο δημιουργός έχει σχηματίσει ένα προφίλ στο μυαλό του και ενα backstory όπου και του έχει προσαρμόσει. Όταν όμως αναλάβει τον έλεγχο του χαρακτήρα εσύ ο ίδιος, πολλές φορές, αν όχι όλες, λειτουργείς με το σκεπτικό το δικό σου και χρησιμοποιώντας την λογική σου. Αν δηλαδή ο χαρακτήρας σου είναι τρελός, ή προδότης, αυτό δεν περνάει και σε εσένα. Αν εσύ είσαι πιστός, όλες οι επιλογές σου θα είναι κόντρα στον ρόλο του χαρακτήρα σου με αποτέλεσμα να συμβαίνει αυτό που είπα ότι συμβαίνει και σε εμένα πιο πριν. Χωρίς να το καταλάβεις, έχεις εμπλακεί έμμεσα συναισθηματικά και κλωτσάνε τα ένστικτα σου με αποτέλεσμα να κάνεις roleplay τον εαυτό σου αντί να κάνεις τον χαρακτήρα του παιχνιδιού. Δεν πιστεύω πως μπορεί να θεωρηθεί λάθος αυτός ο τρόπος. Δεν ξέρω αν εν τέλει υπάρχει λάθος τρόπος στο πως να παίζεις ένα παιχνίδι. Αν ήταν λάθος τότε γιατί μας δίνουν την δυνατότητα της επιλογής; Πόσο διαφορετικά όμως θα αντιμετώπιζες ένα παιχνίδι αν το έπαιζες όπως «έπρεπε». Λαμβάνοντας υπόψιν τον χαρακτήρα εξ ολοκλήρου. Τα traits του, το backstory του καθώς και ότι άλλο μπορεί να διαμορφώνει το προφίλ του στην παρούσα φάση. Προσωπικά αυτό προσπαθώ να το κάνω όσο το περισσότερο γίνετε στο Crusader Kings II και αυτό διότι μου το επιτρέπει το ίδιο το παιχνίδι μιας και ένα core στοιχείο του CKII είναι τα traits και η διπλωματία. Με διασκεδάζει το να προσπαθώ να μπω στα παπούτσια του εκάστοτε χαρακτήρα αντί να επιτρέψω να συμβεί το αντίθετο. Μετά θα έχανε την αξία του ο θάνατος ενός χαρακτήρα και αυτό θα ήταν σαν να κατακερματίζω το CKII προκειμένου να ικανοποιήσω τις φιλοδοξίες μου.

call-of-duty

~The Shaft~

Μέσα στην λαχτάρα όλων όσων έχω γράψει μέχρι στιγμής όμως, υπάρχει και μια πιο απλοϊκή πλευρά των video games για ‘μένα. Κάτι που θεωρώ πως προκαλεί την δημιουργικότητα μου και με έχει βοηθήσει να κατανοήσω ορισμένα κομμάτια του παζλ της βιομηχανίας των video games. Κομμάτια όπως το marketing, και τα «bullshots» που μας ρίχνουν κατά ρυπάς οι εταιρίες, καθώς και τον ρόλο τους μέσα στο τεράστιο και ανεξέλεγκτο παιχνίδι της «αγοράς». Επίσης με έχει βοηθήσει στο να ξεχωρίζω ευκολότερα τα οπτικά ερεθίσματα που δέχομαι. Χρησιμοποίησα εσκεμμένα screenshots, στο άρθρο, που έχω βγάλει ο ίδιος για να μπορώ να τα χρησιμοποιήσω ως άμεσο παράδειγμα. Η ευχάριστη και απλοϊκή πλευρά, που ανέφερα πρίν λίγο, για εμένα είναι να βγάζω screenshots και να τα επεξεργάζομαι σε βαθμό που να μην απέχουν ιδιαίτερα απο τα bullshots αλλά παράλληλα να κρατάνε έναν πιστευτό χαρακτήρα. Προσπαθώ με κάθε μέσω και εγώ με τον τρόπο μου να δείξω σε κάποιον άλλον, στατικές στιγμές που ίσως να έχουν να περάσουν κάποιο μήνυμα ή κάποιο συναίσθημα, που μπορεί να έχει χάσει στην βιασύνη του να τελειώσει το παιχνίδι αγνοώντας πολλά πράγματα στην πορεία του. Πολλές φορές αυτό δεν είναι εύκολο, ειδικά αν δεν βοηθάει το σύστημα στο οποίο παίζω. Είναι απαραίτητο να επέμβω σε ένα παιχνίδι με διάφορους τρόπους για να καταφέρω το αποτέλεσμα που θέλω. Mods, third party softwares, editing… Είναι σημαντικό να ξεζουμίζει κανείς ένα παιχνίδι, αρχικά για την δική του ευχαρίστηση και ύστερα για να βγάλει value. Ειδικά σήμερα που τα video games κοστολογούνται κατά κύριο λόγο πολύ περισσότερο από όσο μπορεί να αντέξει κάποιος οικονομικά.

29985675585_5a1a29a745_k

 

~Epilogue~

Αφού εν τέλει γίναμε (όπως θα έλεγε και ένας φίλος μου), νομίζω πως είναι η ώρα σιγά σιγά να κλείσω συνοψίζοντας ορισμένα πράγματα που θέλω να κρατήσεις στο μυαλό σου. Μη ντρέπεσαι αν παίζεις video games ενώ δεν παίζει κανένας άλλος στην παρέα σου. Κάποιος άλλος βλέπει μόνο ταινίες, κάποιος ακούει μουσική, εσύ; Εσύ τα κάνεις όλα μαζί! Για κάθε έναν που δάκρυσε βλέποντας λυπηρές ταινίες, έχουμε δύο που στεναχωρήθηκαν όταν η Clementine έχασε τον AJ. Μη κωλύεσαι αν θεωρείς πως σε επηρεάζουν λίγο περισσότερο από ότι είναι κοινά αποδεκτό, φυσικά όχι σε σημείο που να φορέσεις μαύρη μπέρτα και να πηδήξεις απο κανένα μπαλκόνι φωνάζοντας «I’m Batman», ούτε να το αφήσεις να σε αποτρέψει από το να βγαίνεις έξω και να χαίρεσαι την επαφή με τον κοινωνικό περίγυρο. Αυτή είναι η ουσία και ο στόχος. Είναι σημαντικό να προσπαθήσεις να φέρεις από την δική μας πλευρά άτομα που δεν κατανοούν ακόμα την έννοια των video games. Που δεν είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την μαγεία του να χάνεσαι προσωρινά από τον δικό μας κόσμο. Επίσης ελπίζω να σου έδωσα ιδέες για το τι παραπάνω μπορείς να κάνεις με παιχνίδια που έχεις ήδη παίξει και θα ήθελες να ξαναπαίξεις αλλα δεν βρίσκεις την όρεξη. Θεωρώ πως δεν υπάρχει λόγος να κοιτάμε τα αρνητικά στα video games. Τις περισσότερες φορές τα προβλήματα που έχουν, φτιάχνονται με τον καιρό. Άλλωστε όπως είπα και πιο πρίν: «μια στατική στιγμή είναι που αρκεί για να σε γεμίσει και να αποκτήσει value η εμπειρία σου σε ένα video game»!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Σχόλια

σχολιάστε

SHARE THE LOVE

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Evolution Radio