PC Review – Black Mirror

Το Black Mirror είναι ένα Gothic Horror Adventure παιχνίδι. Φτιαγμένο από το studio KING Art Games, γνωστό για τα παιχνίδια The Book of Unwritten Tales, The Dwarves και The Raven, και κυκλοφορεί από την THQ Nordic για PC, PlayStation 4 & Xbox One. Χρησιμοποιεί την Unity 3D και μπορείτε να το βρείτε στην πλατφόρμα του Steam στα 29,99 ευρώ.

Ευχαριστούμε την Enarxis και την THQ Nordic που μας προμήθευσαν με ένα Review Copy.

Η original τριλογία Black Mirror έχει μια μεγάλη ιστορία στον χώρο των Adventures και ένα πιστό κοινό που περίμενε πως και πως για μια καινούργια προσθήκη. Το πρώτο Black Mirror, της τριλογίας, κυκλοφόρησε το 2004 και στην συνέχεια ακολούθησαν δύο spin-off, το Black Mirror II(2009) και το Black Mirror III(2011). Το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει βασιστεί πάνω στα προηγούμενα κάνοντας μια προσπάθεια να δώσει πνοή φρεσκάδας στο franchise. Όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε για ένα reboot της original τριλογίας με αρκετές αλλαγές, άλλες θετικές και άλλες… όχι και τόσο. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν έχετε επαφή με τους προηγούμενους τίτλους Black Mirror μιας και μιλάμε για μια καινούργια και ανεξάρτητη ιστορία και ένα διαφορετικό gameplay. Μια μεγάλη διαφορά που θα παρατηρήσουν όσοι έχουν ασχοληθεί με τους παλαιότερους τίτλους, εκτός από τα ανανεωμένα γραφικά, είναι πως πλέον δεν μιλάμε για ένα Point & Click παιχνίδι. Το συγκεκριμένο στοιχείο έχει αντικατασταθεί απο ένα διαφορετικό σύστημα, που έχουμε δεί σε κάμποσα Console Adventures, το οποίο δίνει μια μεγαλύτερη ελευθερία στον παίκτη μέσα στο παιχνίδι. Αυτό που διατηρεί ο τίτλος και που είχαν όλα τα προηγούμενα είναι η τρομερή ατμόσφαιρα.

Βρισκόμαστε στην Σκωτία, το έτος 1926. Η αυτοκτονία του πατέρα του David Gordon, πρωταγωνιστή του παιχνιδιού, προκαλεί την έλευση του στο πατρικό του κάστρο για πρώτη φορά στην ζωή του. Φτάνοντας, καταλαβαίνει σύντομα πως η οικογένεια Gordon κρύβει πολλά μυστικά και πως κάτι δεν πάει καλά. Ο David Gordon, θεωρεί πως οι εφιάλτες που έχει σχετίζονται άμεσα με το παρελθόν της οικογένειας του και φοβάται για την ψυχική του κατάσταση. Φοβάται πως είναι «γιος του πατέρα του» και πως σύντομα θα του συμβεί κάτι εξίσου «θανατηφόρο». Υπάρχει όντως κάποια κατάρα που στοιχειώνει την οικογένεια Gordon, όπως πίστευε ο πατέρας του;

«I became insane, with long intervals of horrible sanity.»
Edgar Allan Poe

Αυτή είναι, λίγο πολύ, η περιγραφή της ιστορίας του παιχνιδιού η οποία αν και όχι τόσο πρωτότυπη, μπορώ να πω, με το που ξεκίνησα να παίζω η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, από το πρώτο λεπτό κιόλας, φρόντισε να με ιντριγκάρει αρκετά. Το Black Mirror, μετά από 11 ώρες gameplay, δυστυχώς δεν μπόρεσα να το εξισώσω με τα προηγούμενα σε αρκετούς τομείς, παρ’ όλα αυτά όμως θεωρώ πως έχει θέσει κάποιες πολύ καλές βάσεις με περιθώρια εξέλιξης και ορισμένα στοιχεία του μου άρεσαν αρκετά σε βαθμό που αναζωπυρώθηκε η λατρεία που είχα για τα Adventures. Αγάπησα την ατμόσφαιρα, αν και ήταν γεμάτη από horror cliches, και δέθηκα με τον κόσμο και τους χαρακτήρες. Αυτό που έβλεπα μπροστά μου ήταν καλοδουλεμένο. Όμως -ένα πολύ μεγάλο όμως με μια δόση χολής- ταυτόχρονα είχα την εντύπωση πως κάτι κράτησε το παιχνίδι αρκετά πίσω σε πολλά κομμάτια, κυρίως τεχνικά, με αποτέλεσμα να είμαι κάπως ντεμί μετά το τέλος του παιχνιδιού. Ήρθε η ώρα όμως να κομματιάσουμε το παιχνίδι και να δούμε αναλυτικά όσα μπόρεσα να καταλάβω παίζοντας το Black Mirror.

Στο βωμό της εξέλιξης πολλά studio που κάνουν reboot παλαιότερους τίτλους θεωρούν δεδομένο πως πρέπει να τα εκσυγχρονίσουν στους περισσότερους, αν όχι όλους, τομείς. Μια κίνηση που είναι δίκοπο μαχαίρι, ειδικά όταν ένα franchise ή ένα genre έχει ιδιότροπο (με την καλή έννοια της λέξης) κοινό. Στην προκειμένη οι αλλαγές του Black Mirror ήταν ριζικές χωρίς να υπάρχει κατά την γνώμη μου κάποιος ιδιαίτερος λόγος και σίγουρα αυτό θα παραξενέψει αρκετούς λάτρεις της σειράς. Ας δούμε όμως ένα ένα τα πράγματα.

Αρχικά, το πιο διαδεδομένο σύστημα χειρισμού ανάμεσα στα Adventures ήταν και εξακολουθεί να είναι το Point & Click. Η τριλογία Black Mirror, φυσικά, ήταν ένα Point & Click Adventure. Αυτό το στοιχείο πλέον έχει ξηλωθεί από το παιχνίδι. Αντικαταστάτης του είναι ένας πιο ελεύθερος χειρισμός που δεν απαιτεί πλέον το ποντίκι ως κύριο μέσο για τον έλεγχο του χαρακτήρα. Αντ’ αυτού υπάρχουν δύο τρόποι για να χειρισθείτε τον David: WASD σε συνδυασμό με το ποντίκι για να αντιδράσετε με διάφορα αντικείμενα ή ένα οποιοδήποτε χειριστήριο. Εδώ αντιμετώπισα το πρώτο πρόβλημα που με ανάγκασε να διαλέξω τον δεύτερο τρόπο για να παίξω. Στην περίπτωση που θέλετε να παίξετε με keyboard & mouse θα πρέπει να οπλιστείτε με αρκετή υπομονή και αυτό διότι είναι εμφανές πως ο χειρισμός του Black Mirror, έχει φτιαχτεί για console controllers. Συγκεκριμένα αντιμετώπισα πρόβλημα όταν προσπαθούσα να αντιδράσω με ορισμένα σημεία ενδιαφέροντος. Για να σας δώσω να καταλάβετε, στο περιβάλλον, υπάρχουν κάποια σημεία ενδιαφέροντος. Όταν πλησιάζει ο χαρακτήρας κοντά σε αυτά τα σημεία, εμφανίζετε ένα άσπρο κυκλάκι και όταν πλησιάσει αρκετά κοντά εμφανίζει αυτόματα την ανάλογη διαθέσιμη ενέργεια που μπορεί να γίνει. Στην περίπτωση που υπάρχουν δύο ή περισσότερα σημεία ενδιαφέροντος κοντά ανά μεταξύ τους, όπως συμβαίνει σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού, θα πρέπει να κάνετε μια μικρή προσπάθεια προκειμένου να φύγει «η προσοχή» του χαρακτήρα από το ένα σημείο ώστε να εμφανίσει την διαθέσιμη ενέργεια στο άλλο σημείο. Δεν έκατσα να το παλέψω πολύ και σύνδεσα επί τόπου το DualShock του PlayStation. Ήταν αρκετά ευκολότερο να τοποθετήσω τον χαρακτήρα όπως ήθελα (υπάρχει κουμπί για να κάνει strafe ο χαρακτήρας όπως συνέβαινε στα παιχνίδια Resident Evil) και ακόμα ευκολότερο να κουνάω την κάμερα. Προσοχή στο τελευταίο. Είναι αρκετά σημαντική η λειτουργία της κάμερας διότι το παιχνίδι βασίζετε στην λογική της οπτικής γωνίας. Αν και μετά από κάμποση ώρα συνήθισα τον ενοχλητικό χειρισμό, θεωρώ πως σε ένα τέτοιο παιχνίδι δεν θα έπρεπε να τίθεται τέτοιο θέμα.

Το επόμενο πράγμα το οποίο με απασχολούσε κατά την διάρκεια του παιχνιδιού και μου προκάλεσε έντονη ανησυχία ήταν οι διάλογοι. Στο Black Mirror θεωρητικά σας δίνετε η επιλογή να διαλέξετε διαφορετικές ερωτήσεις/απαντήσεις. Αυτό σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν κάτι το θετικό. Στην προκειμένη όμως οι «επιλογές» σας δεν έχουν αντίκτυπο πουθενά στο παιχνίδι. Επίσης αν πάτε να διαλέξετε μια «λάθος» επιλογή τότε θα βρεθείτε προ εκπλήξεως. Τις περισσότερες φορές, ο David μουρμουράει κάτι από μέσα του προσπερνώντας την «λάθος» επιλογή. Γενικά βρήκα φτωχό το Black Mirror σε διαλόγους, κάτι το παράδοξο αν σκεφτεί κανείς τις δυνατότητες που έχει βάση του σεναρίου. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω πως, αντίθετα με τα αδύναμα κείμενα, το voice acting είναι αρκετά καλό. Οι voice actors έχουν κάνει δικούς τους τους χαρακτήρες και το αποτέλεσμα προσωπικά με ευχαρίστησε με μόνη εξαίρεση το lip syncing που θεώρησα ότι θα μπορούσε να γίνει λίγο καλύτερο.

Δυστυχώς, στην προσπάθεια να μοντερνοποιηθεί το franchise, η KING Art Games, ίσως διάλεξε τους λάθος τρόπους να το κάνει. Το Black Mirror είναι ένα ακόμα παιχνίδι που έχει πέσει θύμα των ανούσιων QTE events. Δεν είναι τόσα σε ποσότητα που να πνίγουν το παιχνίδι *cough* Telltale *cough* άλλα είναι εκεί. Αυτό το οποίο δεν μπορώ να αγνοήσω -το σημείο που ξεχείλισε το ποτήρι για εμένα- είναι η απίστευτη έλλειψη γρίφων. Δεν μπορώ να διανοηθώ Adventure παιχνίδι, με τέτοιο background ως franchise, με μία τέτοια θεματολογία, να έχει ανύπαρκτους γρίφους. Η μόνη εταιρία που συγχωρώ κάτι τέτοιο είναι η Telltale που τα παιχνίδια της είναι απλά interactive νουβέλες και απευθύνονται σε ένα πιο «casual» κοινό και στο κάτω κάτω οφείλω να της αναγνωρίσω πως έχει δημιουργήσει ένα δικό της αναγνωριστικό στιλ που φαίνεται να δουλεύει. Στην ουσία οι γρίφοι που θα χρειαστείτε χαρτί και μολύβι όπως και δήποτε είναι ένας. Έπειτα υπάρχουν δύο με τρεις γρίφους ακόμα που δεν είναι απαραίτητο να γράψετε τα χ στοιχεία για να βρείτε την λύση.

Φυσικά, εκτός από τα αρνητικά που δυστυχώς δεν έχουν τελειώσει ακόμα και που θα αναλύσουμε πιο κάτω, υπάρχουν διάφορα πράγματα στο Black Mirror που αγάπησα πολύ. Το design, για παράδειγμα, είναι ένα κομμάτι που μου άρεσε και θεωρώ πως έχει γίνει προσεγμένη δουλειά. Το Level Design ειδικά στους κλειστούς χώρους είναι μελετημένο και άρτιο. Το Art Style θεωρώ πως αντικατοπτρίζει ακριβώς όσο έπρεπε το Gothic χαρακτηριστικό με την κατάλληλη χρωματική παλέτα, πετυχαίνοντας ακριβώς αυτό που χρειάζεται το παιχνίδι. Οι χαρακτήρες ήταν αρκετά ιδιαίτεροι, αν και ορισμένες φορές οι «δυνατότητες» του καθενός νιώθω πως έμειναν ανεκμετάλλευτες, που με λίγο προσοχή στα κείμενα και με περισσότερο research σε τομείς όπως η ανθρώπινη ψυχολογία θα επισκίαζαν τις υπόλοιπες ελλείψεις που υπάρχουν. Tα animations ήταν λίγο clunky αλλά όχι κάτι τρομερά διαφορετικό από άλλα αντίστοιχα Adventures. Τελευταίο άφησα αυτό το οποίο θεωρώ πως έχει γίνει η πιο «στοχευμένη» δουλειά. Η μουσική ενορχήστρωση του Black Mirror ήταν το αγαπημένο μου στοιχείο σε συνδυασμό με το design. Ο Benny Oschmann με την βοήθεια της μαεστρικής δεξιοτεχνίας του George Strezov και τις εξαιρετικές ικανότητες της Sofia Session Orchestra εκτόξευσαν, από ακουστικής πλευράς, το Black Mirror. Σε όλο αυτό αξίζει προσοχή και η Kim Carnie που με την βοήθεια της φωνής της και της στιχουργίας της, το ending song του Black Mirror είναι ένα από τα αγαπημένα μου, πλέον, ατμοσφαιρικά μουσικά κομμάτια από παιχνίδια.

Ήρθε η ώρα να περάσουμε σε ένα πιο «μαύρο» κομμάτι του παιχνιδιού. Το παιχνίδι κατά την κυκλοφορία του απέκτησε Day One Patch. Αρκετά συνηθισμένο στις μέρες μας αλλά όχι για ένα τέτοιο παιχνίδι. Τι είναι αυτό που προκάλεσε την ομάδα ανάπτυξης να κυκλοφορήσει μαζί με το παιχνίδι και ένα «καπάκι» patch; Καταρχάς, προτού συνεχίσω θέλω να ξεκαθαρίσω πως ότι διαβάσετε παρακάτω, είναι θεματάκια που υπήρχαν στο παιχνίδι πριν το Day One Patch και η λογική λέει πως όλα αυτά δεν θα έπρεπε πλέον να τα δείτε να συμβαίνουν, έστω τα περισσότερα και τα πιο σημαντικά από αυτά. Επίσης τα περισσότερα μου συνέβησαν προσωπικά, αλλά θα αναφέρω και κάποια άλλα θέματα τα οποία αντιμετώπιζαν άλλοι που είχαν στα χέρια τους review copy του Black Mirror και που συζητήσαμε μεταξύ μας για να προσπαθήσουμε να βρούμε μια άκρη.

Το Black Mirror εντελώς απροσδόκητα αντιμετώπιζε θέματα στο performance, visual bugs και game breaking bugs. Όσον αφορά το performance, το Black Mirror είχε σημεία στα οποία έβλεπα τα frames μου να τα καταπίνει η «μαυρίλα». Δεν μιλάω για unplayable στάδιο αλλά αυτό που συνέβαινε ήταν εκεί και μπορούσα να το καταλάβω. Στην συνέχεια υπήρχαν αρκετά μικρά θεματάκια σε σκόρπια σημεία του παιχνιδιού. Παραδείγματος χάρη, υπήρχαν στιγμές που τα μάτια του David γυρνούσαν 180 μοίρες με αποτέλεσμα να είναι άσπρα. Και αυτό συνέβαινε σε στιγμές που η κάμερα κατά το cut scene έκανε close up στο πρόσωπο του, οπότε δεν μπορούσα να μην το δω. Είδα κάποια μικρά miss placed και borked textures και pop ins τα οποία δεν είναι τίποτα το σπουδαίο και είναι εύκολα fixable. Κάποια άλλα bugs όμως, δυστυχώς δεν είναι τόσο «cute ones». Συγκεκριμένα υπήρχαν δύο game breaking bugs εκ των οποίων το ένα συνέβη σε εμένα και το άλλο στον Defunct Games που έπαιζε για να κάνει review το παιχνίδι και συζητούσαμε παράλληλα. Το πρώτο ευτυχώς δεν ήταν επίμονο και με λίγα re-load φάνηκε να έφτιαξε. Στην ουσία ο David είχε παγιδευτεί σε ένα cut scene και γυρνούσε γύρο από τον άξονα του κατά την στιγμή που ξεκινούσε να φύγει από ένα σημείο. Το δεύτερο όμως ήταν λόγος να καταστρέψει το save του Defunct με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να το κάνει load αρκετά πιο πίσω στο πρώτο Chapter. Στην ουσία στο δεύτερο Chapter κάτι συνέβαινε και το παιχνίδι crashαρε. Αρκετά από αυτά υπήρχαν και στις εκδόσεις για τις κονσόλες.

Όπως και να ‘χει όμως, όπως ανέφερα πιο πάνω, έχει ήδη κυκλοφορήσει το Day One Patch και ελπίζω όλα αυτά να έχουν φτιαχτεί. Εν τέλει το παιχνίδι το ευχαριστήθηκα κατά κάποιον τρόπο και τίποτα από αυτά δεν προκάλεσε αναγκαστική διακοπή του playthrough.

Το Black Mirror λοιπόν, έπειτα από ένα «ενδιαφέρων» playthrough, μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές με έκανε να δεθώ περισσότερο με την ιδέα που υπάρχει πίσω από το παιχνίδι αλλά όχι τόσο με το ίδιο το παιχνίδι. Υπήρχαν αρκετά σημεία τα οποία μου άρεσαν και κάμποσα άλλα για να μου θυμίζουν ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιχνίδι. Υπήρχαν εμφανή σημεία που μπορούσες να καταλάβεις πως σε ορισμένα πράγματα δόθηκε περισσότερη βάση και χρόνος από κάποια άλλα. Σίγουρα ένας τίτλος που θα πρέπει να παίξει ένας fan των Adventures, πόσο μάλλον αν είναι fan της τριλογίας. Προτείνω να του ρίξετε μια ματιά, αν όχι σε full price, τότε ίσως σε κάποια έκπτωση. Το συγκεκριμένο παιχνίδι ίσως είναι «ένα βήμα πίσω» για την KING Art Games, ίσως και όχι. Είναι μια κατάσταση «love it or hate it». Προσωπικά ίσως τείνω λίγο προς το «love it» με ορισμένες επιφυλάξεις. Αυτό, γιατί ενώ μου αρέσει η ατμόσφαιρα, η μουσική, η ιστορία, κάποια χαρακτηριστικά του gameplay, οι χαρακτήρες… δεν μπορώ να πω ότι ήταν αυτό που περίμενα. Άλλωστε αυτό είναι και το ρίσκο όταν ένα μεγάλο franchise γίνετε reboot. Θαρρώ πως αυτές είναι ευχάριστες προσπάθειες, απλά με λίγο περισσότερη προσοχή γιατί σε αντίθεση με ένα νέο IP το παιχνίδι έχει ένα ήδη εδραιωμένο fan base και η γραμμή είναι πολύ λεπτή. Περιμένω να δω τι θα συμβεί με τα επόμενα δύο της τριλογίας με ανυπομονησία. Έτσι λοιπόν κλείνοντας, το Black Mirror ήταν μια σχετικά ευχάριστη, αν και σημαδεμένη, προσθήκη στο genre και αναμένω περισσότερα από την THQ Nordic και το KING Art Games Studio.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Σχόλια

σχολιάστε

SHARE THE LOVE

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Evolution Radio